Studniówka!
(Karta do dziewczyny)

Już dwudziestadruga godzina wybiła,
Kompanijna służba capstrzyk ogłosiła.

Do snu ułożony na wojskowej pryczy,
Nie mogę zasnąć z nadmiaru goryczy.

Ona me serce cierpieniem owiła,
I duszę do płaczu rzewnego zmusiła.

Przez Ciebie kochana to wszystko się stało,
Gdyż serce moje Ciebie wybrało.

Zapach Twych włosów i dotyk dłoni,
Uczucie szczęścia myśli me goni.

Już chiałbym być z Tobą i czule całować,
Trzymać w ramionach i mocno miłować.

Biegać po parku i trzymać za rękę,
I przerwać w końcu tę moją udrękę.

Wyciągam z kieszonki krawiecką miarę,
Rozwijam, patrzę i zatracam wiarę.

Sto centymetrów mi jeszcze zostało,
By serce moje płakać przestało.

Lecz kiedy skończę miarę odrywać,
W pośpiechu będę z wojska wyrywać.

Przylecę do Ciebie jak gołąb pocztowy,
By zacząć budować nasz kącik domowy.

Autor: kawencja